dit weblog sterft een stille dood. Voortaan hou ik mijn website wat beter bij. Dat kan ik nu zelf!
www.pamvanvliet.nl

We bloggen!

Ik ga proberen regelmatig een verhaaltje te plaatsen dat niet in mijn 3e boek zal komen. Te licht bevonden. De stukjes in Eilandergevoel, het boek dat februari 2007 verschijnt, zijn dus veel leuker!

Op je boot zitten

Het weer is goed, de wind komt uit de ideale richting en is niet te hard, niet te zacht, het tij zit mee, ik heb goede zin, de boot ligt er klaar voor, de sluis draait, het werk kan het lijden, het zonnetje schijnt, er zijn engelse dropjes en minimarsjes aan boord. Dus wat doe ik dan? Dan ga ik níet zeilen. O? Hoezo? Nou ja, gewoon, omdat ik het in mijn eentje niet zie zitten en de rest van de wereld denkt iets beters te doen te hebben.
Het armoedige alternatief is in zo’n geval: Op Je Boot Gaan Zitten. Dat doe ik dan maar.
Daar zit ik dan. Huikje afgestroopt, vlag in de houder, potje thee, zak marsjes, boek.
Eerst vind ik mezelf erg sneu, daar zo te zitten op een zeilklare boot, terwijl honderden anderen wél over het wad zwalken. Dan wint mijn zonnige natuur het toch van mijn sipheid en zit ik eigenlijk heel erg lekker op mijn boot te zitten. Wat een rijkdom! Wat een mooie fijne spulletjes allemaal, en alles is van mij. Touwtjes, harpjes, haakjes, dingetjes, een wellust om in je handen te hebben.
Ik rommel wat met touwtjes en sorteer mijn assortiment schroefjes-en-moertjes-in-allerlei-maten volgens mijn eigen simpele vrouwenmethode. Kruiskop bij kruiskop, spleetkop (heet dat zo?) bij spleetkop. Groot en klein mogen bij elkaar, die zijn op het oog wel uit elkaar te houden.
Op een motorboot tegenover mij zit ook een vrouw alleen op haar boot te zitten. Ik knik haar met een blik van verstandhouding toe maar ze reageert met een somber schouderophalen. Dat het heerlijk weer is, roep ik haar toe.
‘Ja,’ beaamt ze met harde stem. ‘Dat wel, maar ik had liever regen en een man aan boord.’
Die moet ik even laten bezinken. Ik ben het niet geheel met haar eens. ‘Meent u dat nou?’ vraag ik.
Dan komt er een verhaal over haar man, die met een hartaanval van boord is gehaald en halsoverkop naar het ziekenhuis is gebracht. Ze waren op vakantie en zijn ver van huis, dus wat moet ze? Ze kan niet anders dan op de boot zitten en wachten tot het tijd is voor het bezoekuur. Ze zit nu al een hele week in haar eentje op de boot met geen ander vertier dan de fles en de peuk.
Ik zoek naar een bemoedigende opmerking voor de allenige vrouw. Ik weet niks. Het enige wat ik voor haar kan doen is haar een minimarsje aanbieden. Maar ook daar heeft ze geen behoefte aan, ze heeft zelf een zak minibounty’s staan, die vindt ze lekkerder.
Ik zit nog een kwartiertje op mijn boot, maar de lol is eraf. De situatie op de motorboot herinnert me iets teveel aan mijn eigen ouders. Ik mis mijn lieve leuke vader. Hij kon in 1991 níet op tijd van zijn motorbootje gehaald worden.

Ik was een week duiken in Camaret, Bretagne. Windkracht 9-10, golven van 4 meter, ja jongens, ik sprong er zomaar in en kwam veilig weer aan boord. ‘Veggie koet daivegs’, zei de Franse kapitein opgelucht, toen we alle 10 weer aan boord stonden.
Toen ik weer thuis was na die week van veel wandelen en weinig duiken (het weer was toch te bar) moest ik meteen aan boord van de Wilhelmina, begeleidingsschip van een van de roeisloepen van de HT-race. Heb daarna aansluitend het weekend op Terschelling in de eigen Duindoos doorgebracht.
Jullie weten weer alles van me.

Verrassing voor mijn trouwe lezers: ik zet de optie ‘reacties’ UIT. (Experiment)

Bezigheidstherapie

Gelukkig is het op de waddeneilanden niet meer zoals vroeger, toen je er jezelf nog moest zien te vermaken. Ik herinner me eindeloze vakanties waarin ik dag in dag uit mee moest naar het strand. Mijn vader en moeder kropen achter het oranje windscherm en mijn zusje en ik moesten maar zien hoe we onze tijd doorkwamen. ‘Kropen achter het oranje windscherm’ staat er wel heel simpel, maar dat was het niet. Dat was een ochtendvullend programma. Voordat dat ding stond en ook blééf staan, waren we een paar uur verder. Tegen die tijd was mijn vader ook wel toe aan een moment van rust – hij moest het eigenlijk helemaal in zijn eentje doen met dat flapperende ding, mijn moeder wilde hooguit af en toe een stok vasthouden.
Ik maakte intussen een vlieger van gevonden latjes, plastic en touw en het ding deed het gewoon. Daarna groef ik mijn zusje tot aan haar kin in het zand, zodat ik me ongestoord kon wijden aan belangrijke kunstwerken van het kaliber deltawerk.
Als we niet naar het strand gingen, moesten we naar het bos. Stokken zoeken om met een levensgevaarlijk zakmes decoraties in te kerven, speurtochten lopen en klimmen in bomen. Tja, je had niet anders, je wist niet beter.
Gelukkig is dat tegenwoordig allemaal beter geregeld. Er zijn instanties gekomen die hebben ingezien dat het zo niet langer kon, en dat er iets gedaan moest worden voor die arme badgasten. Voortaan hoefden ze nooit meer zelf iets te bedenken, nee, voortaan werd dat georganiseerd door mensen die er verstand van hadden.
Je hoeft nu nooit meer doelloos over het eiland te zwalken. Speurtochten zijn door professionals uitgezet met op het juiste moment een pauze waarin de lunch gebruikt kan worden. De locatie voor de lunch kan gelukkig tot op de millimeter gevonden worden, omdat de moderne spoorzoeker zijn GPS gebruikt. Als extra service zorgt de organisatie dat er op de lunchplek een kapstok aanwezig is voor de jassen van de deelnemers. Je moet er toch niet aan denken dat die in het zand zouden moeten liggen!
Verder kan de moderne toerist onder begeleiding wandelen met twee stokken, kan hij meedoen aan een cursus strandjutten, zijn er workshops vliegers bouwen en is er een vlottenbouwbegeleidingsteam dat met raad, daad, vaten, planken en voldoende touw klaarstaat om de deelnemer het nautische eilandgevoel te laten ervaren.
Achteraf snap je niet hoe we het ooit zonder al die professionele ondersteuning vol hebben kunnen houden op het eiland.

Vrijdag was de presentaie van het eerste nummer van het vernieuwde Terschelling magazine. Het blad bestond al, maar nu maak ik het dus.
Het was een leuk feestje bij Stay Okay op Terschelling en het gebak was best. Het blad is ook prachtig geworden, al zeg ik het zelf.
Neem een abonnement! 16,50 per jaar voor 4 nummers. (Voor Terschellingers 15,-)
Aanmelden bij secretariaat@hettij.nl

Het is een zware baan. Ik moet er heel vaak voor naar ‘t eiland. Erg hoor.

metro, über, …?

Met een paar maanden vertraging is het nu dan toch ook tot mij doorgedrongen: er is weer een nieuwe man. En alwéér een ideale. Even ter opfrissing van het geheugen: eerst was de ideale man een metroseksueel (watje, ijdeltuit, traantjes, gevoelig, zacht, toch sexbeest), nu is deze softie vervangen door de überseksueel. Ik ben blij dat de metroseksueel is opgerot. Daar kon je niks mee, zo’n jankerd.
Maar wat is nou weer een überseksueel? Mijn eerste associatie is een perverse Duitser met een snorretje. Maar zo is het niet. Hij komt uit Amerika en hij heeft behalve een fantastisch lichaam ook een fijn karakter. Mannelijk en toch stijlvol, sterk en toch invoelend, intelligent en toch aardig, eerlijk en toch niet te braaf. Als rolmodellen voor dit nieuwe wezen worden genoemd: George Clooney (ja!!), Bill Clinton (brrr!), Bono (mwoa) en dichter bij huis: Marco Borsato (lamaar) en Wouter Bos (hahaha). De überseksueel zou gewoon overal goed in zijn.
Ik denk dat Hij niet bestaat.
Neem een Bill. Bill rookt (?) sigaren, is iets te dik en heeft zijn naam niet mee.
Bono dan? Bono is oké, maar U2 is aan mij niet besteed. En zonder U2 geen Bono.
Wouter B? Niet bepaald überaantrekkelijk. Dertien-in-een-dozijn-lekker-ding.
Marco B? Het grootste bezwaar van Marco is Leontien. Ter illustratie: de grootste uitdaging in het leven van Leontien is ervoor te zorgen dat haar kinderen het niet als iets vanzelfsprekends beschouwen dat ze zo rijk zijn. Dat las ik in de Libelle (of de Margriet) bij de kapper (of de Chinees). Een man met zo’n muts kan nooit ein über zijn.
Blijft in bovengenoemd rijtje George Clooney over. Daar kan ik me wel van alles bij voorstellen, maar die is te mooi om waar te zijn. Daar trappen we dus niet in.
Conclusie: De überseksueel is al uitgestorven voordat we hem hebben leren kennen.
Haast is geboden om een nieuwe nieuwe man te introduceren volgens een nieuw ideaalconcept. Een reactie op zijn voorlopers. Dat wordt dus gewoon een man uit de klei die schijt heeft aan sociale omgangsvormen en weigert over gevoelens te praten. Een doener met gouden handjes. Hoeft niet per se in het stoere zware werk handig te zijn, met computers mag ook. Bij voorkeur met Apple Macintosh dan. Een man waar je wat aan hebt, die 24 uur voor je klaar staat en die er geweldig uitziet. Dat laatste aspect blijft belangrijk, sorry jongens. De naam van de nieuwe nieuwe ideale man: de serviceseksueel.

stond eerder in Panorama

maandelijks over pillen en ander ongemak:

http://www.franekerapotheken.nl

Met veel dingen is het zo dat je er van tevoren tegenop ziet en dat het toch meevalt als je er eenmaal mee bezig bent. Met lopen is het net andersom. Ik visualiseer mijzelf lekker fit tussen de weilanden door sjesend, maar als ik the road hit, valt het altijd weer tegen.
MAAR: als ik straks terug ben, is al het leed weer geleden en ben ik heel blij met mezelf.
En dan ga ik lekker in bad, heet en nat.

In Het Ondernemersbelang. Oplage 180.000 ex.
Dat kwam zo: jaren geleden ging ik naar de bedrijven contactdagen in Leeuwarden om werk te zoeken in mijn nieuwe regio. Links en rechts kaartjes uitgedeeld, een paar bedrijven na een paar dagen nog een geinig briefje gestuurd.
De hoofdredacteur van Ondernemersbelang heeft dat briefje dus al die jaren bewaard en nu wordt het toch nog wat!
‘Wat vraag je voor een column?’ vroeg hij.
Ik noemde een prijs, iets hoger dan ik voor Panorama krijg.
‘O, da’s geen enkel probleem’, was het antwoord.
Misschien dat ik door het lezen van mijn nieuwe blad eindelijk eens leer mezelf naar waarde te verkopen.